Snooker

Początkowo grano tylko piętnastoma czerwonymi bilami, oraz jedna czarną, były one wykonane z kości słoniowej, w późniejszym czasie kiedy bil było coraz więcej i wprowadzono zakaz handlu kością słoniową zaczęto produkować je z tworzywa sztucznego. W roku 1868 Wesley Hyat wyprodukował pierwsze bile celuloidowe, które były o wiele trwalsze, oraz odporne na odkształcenia niż kule z kości słoniowej. Bile, których używa się obecnie do gry w snookera wykonane są z utwardzonego tworzywa sztucznego, który zawiera dodatek żywicy syntetycznej, co sprawia, że są one trwałe, a dzięki swojej sprężystości i dobremu wyważeniu, toczą się tam gdzie chce gracz. Do gry w snookera, zawodnicy używają specjalnych kijów, jedno- lub dwuczęściowych. Kije dwuczęściowe są dostępne w dwóch wersjach: dzielonych w ½ długości lub w ¾ . Drewno jakiego używa się do ich produkcji jest przygotowywane w specjalnych warunkach. Suszenie drewna, które ma być użyte do wykonania kija do snookera trwa nawet cały rok. Istnieje cała złożona technologia produkcji takich kijów. Kij składa się z górnej części- szczytówki, która zakończona jest tulejką tak zwaną ferullą, która zrobiona jest z wysokogatunkowego tworzywa sztucznego. Ferulla ma za zadanie chronić kij przed rozszczepieniem, podczas silnych uderzeń kija w bilę. Jest ona toczona i frezowana, lub gwintuje żeby jej połączenie ze szczytówką było jak najbardziej spójne. Kolejnym elementem kija do snookera jest tip- jest to ta część, która jest nacierana kredą przed uderzeniem w bilę, w celu uniknięcia poślizgu. Tipy zazwyczaj wykonywane są ze skóry naturalnej, a ich szerokość wynosi do 9,5 mm, co sprawia, że są one o wiele węższe niż te stosowane w kijach bilardowych. Część dolna kija, ta którą trzyma gracz, czyli uchwyt owijana jest specjalnym- antypoślizgowym, rodzajem nici np.: nić irlandzka. Kije są też często bogato zdobione kamieniami szlachetnymi oraz masą perłową i ebonitem. Kije te mogą ważyć od 18 do 21 uncji (1 uncja= 28,35 grama), zaś długość, którą można regulować od 145 do 147 cm.

Na początku kariery Davis był przede wszystkim bilardzistą; zawodową grą w bilard zajmował się od roku 1919, debiut Davisa miał miejsce w roku 1922 na Mistrzostwach Świata w bilardzie, jednak przegrał tam Tomem Newmanem. Piętnastokrotny zdobywca tytułu Mistrza Świata w snookerze, wybitny snookerzysta, angielski, który jest do dzisiaj wzorem, dla zawodników snookera. Pierwszy raz zdobył ten tytuł, podczas pierwszych Mistrzostw Świata, które to odbyły się w roku 1927, których to był współorganizatorem. Bronił tytułu, aż do 1946 roku. Najbliższy tego, by odebrać mu tytuł, okazał się jego młodszy brat Fred, podczas finału w roku 1940. Davis jest pierwszym zawodnikiem, który uzyskał wynik stu punktów przy jednym podejściu do stołu (Break), stało się to po raz pierwszy w roku 1928. Taki wynik, ten niewątpliwie najwybitniejszy snookerzysta uzyskał w swojej karierze, aż 687 razy. Breaka maksymalnego, czyli liczącego 147 punktów wbił w 1955 roku. W jego rozgrywce z Johnem Pulmanem w 1962, jego stu- punktowy break, był breakiem historycznym, ponieważ jako pierwszy zarejestrowany został przez kamery telewizyjne. Starty w Mistrzostwach Świata, w snookerze Davis, zakończył w roku 1946, pozostając w ten sposób niepokonanym mistrzem, którego rekord, w ilości zdobytych tytułów Mistrza Świata jest bardzo trudny do pobicia. Karierę zawodową oficjalnie zawiesił, jednak dopiero w 1964 roku, chociaż wciąż interesował się snookerem, obserwując karierę młodszego brata. Obserwując w 1978 roku występ Freda- swojego młodszego brata, w półfinale Mistrzostw Świata, Davis słabnie, a wkrótce potem umiera w wieku 77 lat. Jego wielka kariera, do dzisiejszego dnia fascynuje i inspiruje młodych graczy w snookera.
Oprócz tytułów Mistrza Świata w snookerze, zdobywał również czterokrotnie w latach 1928-30 i 1932 tytuł Mistrza Świata zawodowych graczy w bilard. W 1963 roku, Joe Davis, został uhonorowany Orderem Imperium Brytyjskiego, za wybitne osiągnięcia w sporcie.

Środowisko snookera do niedawna było zdominowane przez mężczyzn, zarówno jeśli chodzi, o zawodników jak i sędziów. W końcu jednak, do zacnego grona dżentelmenów dołączyły dwie damy. Miejmy nadzieję, że w przyszłości pojawi się ich więcej, co z pewnością uczyni tą grę jeszcze bardziej atrakcyjną,

Jako pierwsza w szeregi sędziów snookera wstąpiła Michaela Tabb (ur.11.12.67r). W wieku 24 lat Szkotka rozpoczęła przygodę z ósemką angielską, co zaowocowało tym, że dostała się do szkockiej ligi żeńskiej. Największym sukcesem jaki odniosła w swojej karierze bilardzistki to zdobycie tytułu Mistrzyni na żeńskich Mistrzostwach Europy. Po tym wydarzeniu właśnie Michaela, zrezygnowała z kariery gracza na rzecz sędziowania. W latach 1997- 2001 sędziowała rozgrywki bilardowe, ale już wtedy zdobyła wielką popularność, a stało się to za sprawą jej wzbudzających kontrowersje, decyzje. Często, aby sprawdzić słuszność decyzji podjętych przez Tabb, odtwarzano sędziowane przez Nią sytuacje w zwolnionym tempie. Sędziowanie snookera ta szkocka sędzia rozpoczęła w roku 2001, a pierwszy prestiżowy pojedynek jaki sędziowała stoczyli Ken Doherty z Jamesem Wattaną w czasie turnieju Welsh Open w roku 2002. Już w następnym roku, dołączyła do elity sędziowskiej, biorąc udział w Mistrzostwach Świata, sędziując mecz Marka Kinga kontra Drew Henry. Została pierwszą kobietą jaka sędziowała finał w turnieju rankingowym, podczas Welsh Open 18 lutego 2007 roku.

Drugą damą w talii asów, snookera jest Irlandka, Patricia Murphy ( ur. 1981 roku). Sędzia ta debiutowała w roku 2004. Sędziuje ona mecze fazy eliminacyjnej turniejów rankingowych, po raz pierwszy miało to miejsce w roku 2005 podczas UK Championship. Swój pierwszy występ w obecności kamer telewizyjnych zaliczyła podczas juniorskiego Pot Black ‘05. Wraz z sędziami Janem Verhaasem i Michaelą Tab, prowadzi rozgrywki World Series of Snooker, to właśnie podczas tego cyklu w roku 2008 sędziowała , pierwszy w swojej karierze sędziowskiej, mecz finałowy seniorów, a był to pojedynek: Ding Junhui kontra Ken Doherty, który odbył się w Warszawie.

Swoją karierę zawodową ten Szkocki gracz rozpoczął w 1992 roku , w wieku 17 lat. Pierwsze znaczące zwycięstwo odniósł w roku 1994, zwyciężając w rozgrywce finałowej Grand Prix Dave’a Harolda 9-6. W sezonie 1994/95 zwyciężał trzykrotnie: Grand Prix (‘94r), British Open w 1995, a także w tym samym roku- International Open. Żaden nastolatek, nie osiągnął takich sukcesów w snookerze. Jego kariera przebiegała dynamicznie, aż do roku 2001 kiedy to zauważyć dał się spadek formy Higginsa, a stało się to za przyczyną prozaiczną, otóż rok wcześniej John ożenił się i właśnie w roku 2001 został pierwszy raz ojcem, co wpłynęło na mniejszą częstotliwość treningów. Dopiero po trzech latach, w roku 2004 Szkot wygrywa po raz czwarty w swojej dotychczasowej karierze turniej British Open. Poprzednie zwycięstwa, już po pierwszej wygrane w roku 1995 to w 1998 zwycięstwo nad Stephenemendry 9-7, oraz w roku 2001 zwyciężając w meczu finałowym Ronnie O’Sullvan’a 9-6. Zwyżka formy jaką od tego czasu można zaobserwować przekłada się ilość odnoszonych zwycięstw Szkota. Wbrew opinii sceptyków, zawodnik nadal odnosi sukcesy na arenie światowego snookera. Trzykrotny Mistrz Świata: 1998, 2007 oraz 2009. Czterokrotny triumfator turnieju Grand Prix, oraz British Open, także dwukrotnie zwyciężał takie turnieje jak International Open(‘95;’96), German Open ( ‘95;’97), UK Championship (‘98; 2000). W sumie do czasu obecnego odniósł zwycięstwo w 21 turniejach rankingowych. Na swoim koncie Czarodziej z Wishaw ma również wiele zwycięstw w turniejach, które nie są zaliczane do rankingowych takich jak: The Masters czy Premier League Snooker. Do znaczących sukcesów Johna należy tez zaliczyć zwycięstwa w turnieju drużynowym Puchar Narodów (1996,2001) Ostatnim jak do tej pory zwycięskim turniejem był rozegrany niedawno Welsh Open, w którego finale Higgins spotkał się z Ali’m Carterem zwyciężając go 9-4. Tym zwycięstwem John, udowodnił, że wciąż jest zawodnikiem, z którym trzeba się liczyć w drodze do zwycięstwa.

Frejm (frame) to pojęcie oznaczające w snookerze czas od rozpoczęcia pierwszego zagrania, gdy na stole są jeszcze wszystkie bile, a zakończony może być poprzez: poddanie przez przeciwnika; poinformowaniu przez rozgrywającego, że jego przewaga jest ponad siedmiopunktowa, a na stole została tylko czarna bila; zakończenie, zgodnie z przepisami przez sędziego; faul, lub wbicie w chwili kiedy na stole jest tylko czarna bila. Mecz (game) jest to nazwa określonej liczby freamów.
Rozgrywka, czyli Match w jej skład wchodzą mecze.

Bile- Balls to piętnaście czerwonych, oraz sześć kolorowych bil do rozgrywania jak i bila rozgrywająca, czyli bila biała. Rozgrywający, czyli Striker- jest to określenie zawodnika, który w danej chwili rozgrywa i jest nim dopóki sędzia nie zdecyduje, o zakończeniu jego podejścia.

Zagranie- Stroke rozpoczyna się, kiedy rozgrywający uderzy biała bilę. Prawidłowym jest wtedy, jeśli wykonane jest zgodnie z zasadami. Zagranie nie może być uznane za zakończone jeśli któraś z bil jest w ruchu. Istnieją dwa rodzaje zagrań: bezpośrednie, kiedy to bila biała trafia w inną nie dotykając bandy, oraz pośrednie kiedy to biała bila zanim trafi właściwą bilę ma kontakt z bandą stołu.

Pot- Wbicie to termin jakim określa się umieszczenie bili w kieszeni. Break to z kolei określenie na sumę punktów zdobytych przy jednym podejściu do stołu. Ball in Play- „bila w grze” zwrotem tym sędzia informuje, że bila biała lub wbita kolorowa znajduje się na stole.

Nominated Ball czyli inaczej bila deklarowana to bila, którą rozgrywający zamierza umieścić w kieszeni jednym uderzeniem, co deklaruje sędziemu, lub na życzenie sędziego, który sam wskazuję zawodnikowi rzeczoną bilę.
Za faul uważa się każde niezgodne z przepisami gry zagranie, lub zachowanie zawodnika. Snooker- nazwa ta określa taktyczne zagranie, które poprzez specyficzne rozstawienie bil uniemożliwia przeciwnikowi prawidłowe zagranie.

Push Stroke, czyli Pchnięcie- zdarzenie określane w ten sposób ma miejsce, kiedy końcówka kija dotyka białej bili jeśli, biała ma kontakt z inną bilą lub też kiedy to biała bila jest w ruchu.