Snooker

Swoją karierę zawodową ten Szkocki gracz rozpoczął w 1992 roku , w wieku 17 lat. Pierwsze znaczące zwycięstwo odniósł w roku 1994, zwyciężając w rozgrywce finałowej Grand Prix Dave’a Harolda 9-6. W sezonie 1994/95 zwyciężał trzykrotnie: Grand Prix (‘94r), British Open w 1995, a także w tym samym roku- International Open. Żaden nastolatek, nie osiągnął takich sukcesów w snookerze. Jego kariera przebiegała dynamicznie, aż do roku 2001 kiedy to zauważyć dał się spadek formy Higginsa, a stało się to za przyczyną prozaiczną, otóż rok wcześniej John ożenił się i właśnie w roku 2001 został pierwszy raz ojcem, co wpłynęło na mniejszą częstotliwość treningów. Dopiero po trzech latach, w roku 2004 Szkot wygrywa po raz czwarty w swojej dotychczasowej karierze turniej British Open. Poprzednie zwycięstwa, już po pierwszej wygrane w roku 1995 to w 1998 zwycięstwo nad Stephenemendry 9-7, oraz w roku 2001 zwyciężając w meczu finałowym Ronnie O’Sullvan’a 9-6. Zwyżka formy jaką od tego czasu można zaobserwować przekłada się ilość odnoszonych zwycięstw Szkota. Wbrew opinii sceptyków, zawodnik nadal odnosi sukcesy na arenie światowego snookera. Trzykrotny Mistrz Świata: 1998, 2007 oraz 2009. Czterokrotny triumfator turnieju Grand Prix, oraz British Open, także dwukrotnie zwyciężał takie turnieje jak International Open(‘95;’96), German Open ( ‘95;’97), UK Championship (‘98; 2000). W sumie do czasu obecnego odniósł zwycięstwo w 21 turniejach rankingowych. Na swoim koncie Czarodziej z Wishaw ma również wiele zwycięstw w turniejach, które nie są zaliczane do rankingowych takich jak: The Masters czy Premier League Snooker. Do znaczących sukcesów Johna należy tez zaliczyć zwycięstwa w turnieju drużynowym Puchar Narodów (1996,2001) Ostatnim jak do tej pory zwycięskim turniejem był rozegrany niedawno Welsh Open, w którego finale Higgins spotkał się z Ali’m Carterem zwyciężając go 9-4. Tym zwycięstwem John, udowodnił, że wciąż jest zawodnikiem, z którym trzeba się liczyć w drodze do zwycięstwa.

Frejm (frame) to pojęcie oznaczające w snookerze czas od rozpoczęcia pierwszego zagrania, gdy na stole są jeszcze wszystkie bile, a zakończony może być poprzez: poddanie przez przeciwnika; poinformowaniu przez rozgrywającego, że jego przewaga jest ponad siedmiopunktowa, a na stole została tylko czarna bila; zakończenie, zgodnie z przepisami przez sędziego; faul, lub wbicie w chwili kiedy na stole jest tylko czarna bila. Mecz (game) jest to nazwa określonej liczby freamów.
Rozgrywka, czyli Match w jej skład wchodzą mecze.

Bile- Balls to piętnaście czerwonych, oraz sześć kolorowych bil do rozgrywania jak i bila rozgrywająca, czyli bila biała. Rozgrywający, czyli Striker- jest to określenie zawodnika, który w danej chwili rozgrywa i jest nim dopóki sędzia nie zdecyduje, o zakończeniu jego podejścia.

Zagranie- Stroke rozpoczyna się, kiedy rozgrywający uderzy biała bilę. Prawidłowym jest wtedy, jeśli wykonane jest zgodnie z zasadami. Zagranie nie może być uznane za zakończone jeśli któraś z bil jest w ruchu. Istnieją dwa rodzaje zagrań: bezpośrednie, kiedy to bila biała trafia w inną nie dotykając bandy, oraz pośrednie kiedy to biała bila zanim trafi właściwą bilę ma kontakt z bandą stołu.

Pot- Wbicie to termin jakim określa się umieszczenie bili w kieszeni. Break to z kolei określenie na sumę punktów zdobytych przy jednym podejściu do stołu. Ball in Play- „bila w grze” zwrotem tym sędzia informuje, że bila biała lub wbita kolorowa znajduje się na stole.

Nominated Ball czyli inaczej bila deklarowana to bila, którą rozgrywający zamierza umieścić w kieszeni jednym uderzeniem, co deklaruje sędziemu, lub na życzenie sędziego, który sam wskazuję zawodnikowi rzeczoną bilę.
Za faul uważa się każde niezgodne z przepisami gry zagranie, lub zachowanie zawodnika. Snooker- nazwa ta określa taktyczne zagranie, które poprzez specyficzne rozstawienie bil uniemożliwia przeciwnikowi prawidłowe zagranie.

Push Stroke, czyli Pchnięcie- zdarzenie określane w ten sposób ma miejsce, kiedy końcówka kija dotyka białej bili jeśli, biała ma kontakt z inną bilą lub też kiedy to biała bila jest w ruchu.

Gra rozgrywana przez dwóch zawodników. Celem gry jest naprzemienne wbijanie bil jednolicie pomalowanymi na kolor czerwony (15) oraz sześciu nieponumerowanych w różnych kolorach, używając do tego jednej bili białej. Wartości punktowe bil plasują się następująco: czerwona- 1 pkt; żółta- 2 pkt; zielona- 3 pkt; brązowa- 4 pkt; niebieska- 5 pkt; różowa- 6 pkt i czarna za 7 punktów. Zawodnik, który rozpoczyna grę dokonuje tzw. rozbicie, czyli rozproszenie bil po stole za pomocą bili białej, którą ustawia w dowolnym miejscu na półokręgu. Aby ruch gracza był zgodny z zasadami najpierw musi on wbić bilę czerwoną, a potem dopiero bilę kolorową. Jeśli ruch jest udany, gracz kontynuuje grę, aż do momentu kiedy nie uda mu się wbić bili, bądź zostanie przez niego wbita bila biała. W takim przypadku mamy do czynienia z faulem, co skutkuje dodaniem punktów przeciwnikowi. Rodzaje fauli to: wbicie bili białej(przeciwnik otrzymuje 4 punkty); uderzenie bilą białą w bilę kolorową zamiast czerwoną(wtedy przeciwnik otrzymuję wartość punktową uderzonej bili); brak uderzenia bilą białą w bile czerwoną. Kiedy na stole pozostaną już tylko bile kolorowe, gracz którego ruch wypada na ten moment musi wbijać je po kolei zgodnie z wartościami punktowymi tych bil. Do tego momentu po wbiciu bili czerwonej kolejność wbijania bil kolorowych jest dowolna, po prostu wija się tę bile, która jest najbliżej bili białej. Gra kończy się wówczas, kiedy ostatnia na stole zostaje bila w kolorze czarnym, lub kolejny ruch może spowodować jej wbicie, oraz wtedy gdy w następnym ruchu przeciwnika następuje faul. Najważniejszymi terminami używanymi w grze są: Frame- jest to nazwa pojedynczej partii; Break- ilość punktów zdobyta w jednym podejściu; Snooker- układ bil na stole, który uniemożliwia ruch zgodny z zasadami; Chiński Snooker- technika uderzania znad bili; Miss- termin używany w przypadku nietrafienia przez zawodnika bili nominowanej przy zagraniu na pozycje. W takim przypadku przeciwnik otrzymuje 4 pkt. Do gry zawodnicy, używają specjalnych kijów.

Ten turniej, choć nie zaliczany do rankingu ma taki sam prestiż wśród zawodników co Mistrzostwa Świata, a jeśli chodzi o opłacalność plasuje się zaraz za nimi. Jest to turniej zaproszeniowy, bierze w nim udział osiemnastu zawodników. Pierwsza czternastka z rankingu światowego jest zapraszana do niego niejako z urzędu. Organizatorzy dysponują dodatkowo dwiema „dzikimi kartami”, o pierwszą z nich zawodnicy z dalszych miejsc w rankingu walczą podczas specjalnego turnieju kwalifikacyjnym. Natomiast druga dzika karta jest przyznawana według uznania organizatorów turnieju. Obaj posiadacze dzikich kart toczą pojedynki z graczem z piętnastym i szesnastym miejscem w rankingu światowym snookera. Po raz pierwszy turniej The Masters, zorganizowany został w Londynie, w roku 1975. Wtedy to gracze otrzymywali imienne zaproszenia do wzięcia w nim udziału. Wówczas podczas finału spotkali się John Spencer z Rayem Reardonem. Rozgrywkę tą rozstrzygnęła dopiero dogrywka na czarnej bili, a zakończyła się ona zwycięstwem Johna Spencera.
Sponsorem Masters była, aż do 2003 roku firma Benson & Hedges, kiedy to właśnie w tym roku na Wyspach Brytyjskich wprowadzono zaostrzenia prawne w reklamie wyrobów tytoniowych, co sprawiło, że w 2004 roku turniej ten nie miał sponsora.
Pula nagród The Masters wynosi 486,000 funtów szterlingów.
Zwycięzca turnieju otrzymuje 150 tysięcy funtów, gracz który odpada w finale 75 tysięcy. Za najwyższy break gracz, który taki ustanowi otrzymuje 10 tysięcy funtów. Turniej Masters jest najdłużej trwającym turniejem, oprócz Mistrzostw Świata.
W tym sezonie turniej zwyciężył Mark Selby, który pokonał swojego rywala Ronnie O’Sulivanna dopiero w ostatniej partii całej rozgrywki. Finał zeszłorocznego turnieju The Masters, również został rozegrany przez tych dwóch angielskich snookerzystów, z tym, że wówczas wygrał tegoroczny przegrany. Można więc potraktować wynik tegorocznego finału The Masters, jako swoistą grę rewanżową Marka Selbiego, o zaciętości gry i klasie zawodników świadczyć może sam fakt, iż podczas tego finału padło, aż pięć stu-punktowych breaków.

Gra powstała w 1875 roku w Indiach. Samą nazwę gry: „Snooker” stworzył pułkownik angielski sir Nevill Chamberlain. Gra szybko się stała bardzo popularna wśród żołnierzy brytyjskich, którzy stacjonowali w Indiach, w początkowej fazie rozwijania się gry, używano tylko piętnastu czerwonych i jednej czarnej bili. Pierwsze kolorowe bile(żółta, zielona i różowa) dodali właśnie jeszcze w Indiach pierwsi, brytyjscy gracze w snookera, którymi byli żołnierze. Snookerami, nazywano młodych niedoświadczonych żołnierzy i to prawdopodobnie tak nazwał jednego z graczy pułkownik Chamberlain, kiedy to podczas gry ten nie wbił bili do kieszeni, tworząc w ten sposób nazwę dla nowej gry bilardowej. Pierwsze reguły, oraz zasady tej gry zostały spisane w 1882 roku. Popularność snookera rosła dzięki aktywnemu promowaniu jej przez sir Chamberlaina, aż wraz z żołnierzami dotarła na Wyspy Brytyjskie. Jednak brytyjska organizacja The Billiards Association, uznała snookera jako nową grę bilardową dopiero w roku 1900. Ta decyzja sprawiła, że snooker w bardzo krótkim czasie zajął miejsce tak popularnego wcześniej bilarda angielskiego.

Partie snookera rozgrywane są przy specjalnych stołach, których wymiary są ściśle określone: długość stołu wynosi ok. 12 stóp (12 ft=3.65 m), jego wysokość mierzy się od 85,1 cm do 87,6. Materiał z jakiego jest wykonany również nie może być przypadkowy, rama (tzw: korona) stołu zazwyczaj wykonana jest z drewna mahoniowego, jesionowego lub dębu. Kieszenie, do których wpadają bile wykonywane są ze skóry,a ich wloty są znacznie węższe niż wloty kieszeń bilardowych. Do wykonania płyty stołu, która jest obciągana zazwyczaj suknem, w kolorze zielonym może być użyte twarde drewno lub kamień. Blat, natomiast robiony jest zawsze z płyty łupkowej, których obecność w konstrukcji sprawia, że taki stół może ważyć nawet 1 300 kilogramów. Bile jakie są używane do gry w snookera, są produkowane z bardzo wytrzymałego tworzywa sztucznego, który zawiera dodatek żywicy syntetycznej, a ich średnica wynosi +/- 0,05 mm: 52,4 mm.