Snooker

Początkowo grano tylko piętnastoma czerwonymi bilami, oraz jedna czarną, były one wykonane z kości słoniowej, w późniejszym czasie kiedy bil było coraz więcej i wprowadzono zakaz handlu kością słoniową zaczęto produkować je z tworzywa sztucznego. W roku 1868 Wesley Hyat wyprodukował pierwsze bile celuloidowe, które były o wiele trwalsze, oraz odporne na odkształcenia niż kule z kości słoniowej. Bile, których używa się obecnie do gry w snookera wykonane są z utwardzonego tworzywa sztucznego, który zawiera dodatek żywicy syntetycznej, co sprawia, że są one trwałe, a dzięki swojej sprężystości i dobremu wyważeniu, toczą się tam gdzie chce gracz. Do gry w snookera, zawodnicy używają specjalnych kijów, jedno- lub dwuczęściowych. Kije dwuczęściowe są dostępne w dwóch wersjach: dzielonych w ½ długości lub w ¾ . Drewno jakiego używa się do ich produkcji jest przygotowywane w specjalnych warunkach. Suszenie drewna, które ma być użyte do wykonania kija do snookera trwa nawet cały rok. Istnieje cała złożona technologia produkcji takich kijów. Kij składa się z górnej części- szczytówki, która zakończona jest tulejką tak zwaną ferullą, która zrobiona jest z wysokogatunkowego tworzywa sztucznego. Ferulla ma za zadanie chronić kij przed rozszczepieniem, podczas silnych uderzeń kija w bilę. Jest ona toczona i frezowana, lub gwintuje żeby jej połączenie ze szczytówką było jak najbardziej spójne. Kolejnym elementem kija do snookera jest tip- jest to ta część, która jest nacierana kredą przed uderzeniem w bilę, w celu uniknięcia poślizgu. Tipy zazwyczaj wykonywane są ze skóry naturalnej, a ich szerokość wynosi do 9,5 mm, co sprawia, że są one o wiele węższe niż te stosowane w kijach bilardowych. Część dolna kija, ta którą trzyma gracz, czyli uchwyt owijana jest specjalnym- antypoślizgowym, rodzajem nici np.: nić irlandzka. Kije są też często bogato zdobione kamieniami szlachetnymi oraz masą perłową i ebonitem. Kije te mogą ważyć od 18 do 21 uncji (1 uncja= 28,35 grama), zaś długość, którą można regulować od 145 do 147 cm.

Na początku kariery Davis był przede wszystkim bilardzistą; zawodową grą w bilard zajmował się od roku 1919, debiut Davisa miał miejsce w roku 1922 na Mistrzostwach Świata w bilardzie, jednak przegrał tam Tomem Newmanem. Piętnastokrotny zdobywca tytułu Mistrza Świata w snookerze, wybitny snookerzysta, angielski, który jest do dzisiaj wzorem, dla zawodników snookera. Pierwszy raz zdobył ten tytuł, podczas pierwszych Mistrzostw Świata, które to odbyły się w roku 1927, których to był współorganizatorem. Bronił tytułu, aż do 1946 roku. Najbliższy tego, by odebrać mu tytuł, okazał się jego młodszy brat Fred, podczas finału w roku 1940. Davis jest pierwszym zawodnikiem, który uzyskał wynik stu punktów przy jednym podejściu do stołu (Break), stało się to po raz pierwszy w roku 1928. Taki wynik, ten niewątpliwie najwybitniejszy snookerzysta uzyskał w swojej karierze, aż 687 razy. Breaka maksymalnego, czyli liczącego 147 punktów wbił w 1955 roku. W jego rozgrywce z Johnem Pulmanem w 1962, jego stu- punktowy break, był breakiem historycznym, ponieważ jako pierwszy zarejestrowany został przez kamery telewizyjne. Starty w Mistrzostwach Świata, w snookerze Davis, zakończył w roku 1946, pozostając w ten sposób niepokonanym mistrzem, którego rekord, w ilości zdobytych tytułów Mistrza Świata jest bardzo trudny do pobicia. Karierę zawodową oficjalnie zawiesił, jednak dopiero w 1964 roku, chociaż wciąż interesował się snookerem, obserwując karierę młodszego brata. Obserwując w 1978 roku występ Freda- swojego młodszego brata, w półfinale Mistrzostw Świata, Davis słabnie, a wkrótce potem umiera w wieku 77 lat. Jego wielka kariera, do dzisiejszego dnia fascynuje i inspiruje młodych graczy w snookera.
Oprócz tytułów Mistrza Świata w snookerze, zdobywał również czterokrotnie w latach 1928-30 i 1932 tytuł Mistrza Świata zawodowych graczy w bilard. W 1963 roku, Joe Davis, został uhonorowany Orderem Imperium Brytyjskiego, za wybitne osiągnięcia w sporcie.

Jeżeli ktoś chce zapoznać się ze słownictwem panującym w snookerze przedstawiamy kilka sformułowań. · Frame (frejm) – jest to okres gry rozpoczynany pierwszym zagraniem, zakończony w jeden z następujących sposobów: Poprzez poddanie przez zawodnika będącego przy stole, Oznajmienie przez rozgrywającego końca frame’u w sytuacji gdy ma on przewagę 8 lub więcej punktów a na stole pozostaje tylko czarna bila , Wbicie lub faul w momencie gdy na stole pozostaje tylko czarna bila, Poprzez ogłoszenie przez sędziego końca frame’u. Game (mecz) – składa się z określonej liczby frame’ów. Zwykle podaje się maksymalną liczbę frame’ów, które mogą być rozegrane podczas meczu. Na przykład zwrot “lepszy z 19 frame’ów” oznacza mecz do 10 wygranych partii. Striker (rozgrywający) – zawodnik znajdujący się w grze (wykonywający zagrania). Stroke (zagranie) – jest rozpoczęte w momencie kontaktu białej bili z kijem. Są wyróżniane dwa rodzaje zagrań: bezpośrednie (kiedy bila biała trafia w inną bilę bez wcześniejszego kontaktu z bandą) i pośrednie (biała bila uderza w inną bilę po kontakcie z bandą). Pot (wbicie) – ma miejsce wtedy kiedy bila wpada do kieszeni bez naruszenia przepisów gry. Break (brejk) – suma punktów uzyskanych poprzez wbicia podczas jednego podejścia w jednym frame’ie przez jednego zawodnika. In-hand (biała “w ręce”) – okoliczność w której zawodnik może zdecydować o pozycji białej bili w polu “D”. Zgodnie z przepisami ma to miejsce w następujących sytuacjach: Przed rozpoczęciem frame’a, Po wpadnięciu białej bili do kieszeni, Po wybiciu białej bili poza stół. Nominated ball (bila deklarowana) – wskazana przez zawodnika kolorowa bila, którą zamierza on trafić jako pierwszą podczas zagrania. W snookerze nie deklaruje się bil czerwonych. Free ball (wolna bila) – jest wskazywana przez gracza rozgrywającego w momencie gdy jego przeciwnik sfaulował i zostawił na stole pozycje snookerową. Snooker (pozycja snooker) – sytuacja w której zawodnik będący przy stole nie może zagrać bezpośrednio kolejnej bili, ponieważ jest ona częściowo lub całkowicie przesłonięta przez inne bile. Spot Occupied (punkt zajęty) – sytuacja w której kolorowa bila nie może zostać ustawiona na swoim nominalnym punkcie, ponieważ jest on częściowo lub całkowicie zajęty przez inną lub inne bile. Jeżeli zaistnieje taka sytuacja sędzia musi znaleźć dla bili inne miejsce. Miss (chybienie) – ma miejsce wtedy gdy biała bila nie osiągnie w pierwszej kolejności kontaktu z bilą zagrywaną. Miss ma miejsce wtedy gdy sędzia uzna, iż zawodnik nie wykorzystał dostatecznie swoich umiejętności przy próbie zaliczenia zagrywanej bili

Środowisko snookera do niedawna było zdominowane przez mężczyzn, zarówno jeśli chodzi, o zawodników jak i sędziów. W końcu jednak, do zacnego grona dżentelmenów dołączyły dwie damy. Miejmy nadzieję, że w przyszłości pojawi się ich więcej, co z pewnością uczyni tą grę jeszcze bardziej atrakcyjną,

Jako pierwsza w szeregi sędziów snookera wstąpiła Michaela Tabb (ur.11.12.67r). W wieku 24 lat Szkotka rozpoczęła przygodę z ósemką angielską, co zaowocowało tym, że dostała się do szkockiej ligi żeńskiej. Największym sukcesem jaki odniosła w swojej karierze bilardzistki to zdobycie tytułu Mistrzyni na żeńskich Mistrzostwach Europy. Po tym wydarzeniu właśnie Michaela, zrezygnowała z kariery gracza na rzecz sędziowania. W latach 1997- 2001 sędziowała rozgrywki bilardowe, ale już wtedy zdobyła wielką popularność, a stało się to za sprawą jej wzbudzających kontrowersje, decyzje. Często, aby sprawdzić słuszność decyzji podjętych przez Tabb, odtwarzano sędziowane przez Nią sytuacje w zwolnionym tempie. Sędziowanie snookera ta szkocka sędzia rozpoczęła w roku 2001, a pierwszy prestiżowy pojedynek jaki sędziowała stoczyli Ken Doherty z Jamesem Wattaną w czasie turnieju Welsh Open w roku 2002. Już w następnym roku, dołączyła do elity sędziowskiej, biorąc udział w Mistrzostwach Świata, sędziując mecz Marka Kinga kontra Drew Henry. Została pierwszą kobietą jaka sędziowała finał w turnieju rankingowym, podczas Welsh Open 18 lutego 2007 roku.

Drugą damą w talii asów, snookera jest Irlandka, Patricia Murphy ( ur. 1981 roku). Sędzia ta debiutowała w roku 2004. Sędziuje ona mecze fazy eliminacyjnej turniejów rankingowych, po raz pierwszy miało to miejsce w roku 2005 podczas UK Championship. Swój pierwszy występ w obecności kamer telewizyjnych zaliczyła podczas juniorskiego Pot Black ‘05. Wraz z sędziami Janem Verhaasem i Michaelą Tab, prowadzi rozgrywki World Series of Snooker, to właśnie podczas tego cyklu w roku 2008 sędziowała , pierwszy w swojej karierze sędziowskiej, mecz finałowy seniorów, a był to pojedynek: Ding Junhui kontra Ken Doherty, który odbył się w Warszawie.

Swoją karierę zawodową ten Szkocki gracz rozpoczął w 1992 roku , w wieku 17 lat. Pierwsze znaczące zwycięstwo odniósł w roku 1994, zwyciężając w rozgrywce finałowej Grand Prix Dave’a Harolda 9-6. W sezonie 1994/95 zwyciężał trzykrotnie: Grand Prix (‘94r), British Open w 1995, a także w tym samym roku- International Open. Żaden nastolatek, nie osiągnął takich sukcesów w snookerze. Jego kariera przebiegała dynamicznie, aż do roku 2001 kiedy to zauważyć dał się spadek formy Higginsa, a stało się to za przyczyną prozaiczną, otóż rok wcześniej John ożenił się i właśnie w roku 2001 został pierwszy raz ojcem, co wpłynęło na mniejszą częstotliwość treningów. Dopiero po trzech latach, w roku 2004 Szkot wygrywa po raz czwarty w swojej dotychczasowej karierze turniej British Open. Poprzednie zwycięstwa, już po pierwszej wygrane w roku 1995 to w 1998 zwycięstwo nad Stephenemendry 9-7, oraz w roku 2001 zwyciężając w meczu finałowym Ronnie O’Sullvan’a 9-6. Zwyżka formy jaką od tego czasu można zaobserwować przekłada się ilość odnoszonych zwycięstw Szkota. Wbrew opinii sceptyków, zawodnik nadal odnosi sukcesy na arenie światowego snookera. Trzykrotny Mistrz Świata: 1998, 2007 oraz 2009. Czterokrotny triumfator turnieju Grand Prix, oraz British Open, także dwukrotnie zwyciężał takie turnieje jak International Open(‘95;’96), German Open ( ‘95;’97), UK Championship (‘98; 2000). W sumie do czasu obecnego odniósł zwycięstwo w 21 turniejach rankingowych. Na swoim koncie Czarodziej z Wishaw ma również wiele zwycięstw w turniejach, które nie są zaliczane do rankingowych takich jak: The Masters czy Premier League Snooker. Do znaczących sukcesów Johna należy tez zaliczyć zwycięstwa w turnieju drużynowym Puchar Narodów (1996,2001) Ostatnim jak do tej pory zwycięskim turniejem był rozegrany niedawno Welsh Open, w którego finale Higgins spotkał się z Ali’m Carterem zwyciężając go 9-4. Tym zwycięstwem John, udowodnił, że wciąż jest zawodnikiem, z którym trzeba się liczyć w drodze do zwycięstwa.