Snooker

Zasady panująca w tej jakże pięknej grze są z goła trudne ale dla kogoś kto przynajmniej kilka razy obejrzał takie starcie jest już o wiele łatwiej pojąć reguły panujące. Spotkania odbywają się na stole do bilardu angielskiego o wymiarach około 3,6 metra na 1,8 metra z sześcioma kieszeniami cztery w rogach oraz dwie znajdujące się w połowie dłuższych band stołu. Nie trudno się domyśleć, że jest dwóch graczy rywalizujących ze sobą. Jeżeli chodzi o zasady gry nie są one dla pierwszy raz oglądającego kibica proste. Na stole są umieszczone dwadzieścia dwie bile. Na stole znajduje się bila: biała, żółta, zielona, brązowa, niebieska, różowa, czarna i zostaje piętnaście bil koloru czerwonego. Bila biała jest bilą rozgrywającą. Sześć bil są nazywane bilami kolorowymi można łatwo się domyślić, że jest to powiązane z ich barwą, kolorem. W trakcie rozbicia bil (bile przed rozbiciem ułożone są w kształcie piramidy) gracz musi uderzyć tak bile białą aby według zasad wbiła inne bile. Na początek gracz musi wbić bile czerwoną która daje 1 punkt następnie należy wbić bile kolorową po wbiciu bili kolorowej ponownie musi wbić bile czerwoną i tak do czasu aż bile czerwone się skończą (po każdym trafieniu bili kolorowej zostaje ona ponownie położona na stole) następnie wbijamy po kolei bile żółta, zielona, brązowa, niebieska, różowa, czarna. można powiedzieć, że są to najważniejsze zasady którymi się zajmowaliśmy. Polecam spróbować zagrać chociaż raz w prawdziwego snookera.
W snookerze również ciekawy jest sprzęt potrzebny do gry przedstawimy dokładną charakterystykę każdego sprzętu. Stół – wymiary pola gry: 11 stóp 8 1 cala x 5 stóp 10 cali (3569 mm x 1778 mm), z tolerancją obu wymiarów +/- 1 cala (+/- 13 mm), wysokość stołu mierzona od podłogi do najwyższej części band (tzw. Korony) wynosi od 2 stóp 9 1 cala do 2 stóp 10 1 cala (851 mm do 876 mm). Waga: około 1300 kg. Rama stołu powinna być wykonana z mahoniu, blat z płyty łupkowej pokrytej wełnianym suknem, najczęściej w kolorze zielonym. Bile – 22, w tym: 15 czerwonych, 6 kolorowych (czarna, różowa, niebieska, brązowa, zielona i żółta). Bile powinny mieć średnicę 52,5 mm, z tolerancją +/- 0,05 mm. Bile powinny mieć jednakową wagę z tolerancją 3 g na komplet. Biała bila rozgrywająca. Kije – kij do snookera może być różnej długości, dostosowany do wzrostu zawodnika, jednak nie może być krótszy niż 3 stopy (914 mm) i nie może odbiegać od ogólnie przyjętych norm i kształtów. Przyrządy pomocnicze – podpórki pod kije (krzyżak, pająk, słoń, zwany też łabędzią szyjką), przedłużki i nasadki. Zawodnik może używać przyrządów będących w wyposażeniu stołu, jak i przyniesionych przez sędziego lub zawodnika.

Początkowo grano tylko piętnastoma czerwonymi bilami, oraz jedna czarną, były one wykonane z kości słoniowej, w późniejszym czasie kiedy bil było coraz więcej i wprowadzono zakaz handlu kością słoniową zaczęto produkować je z tworzywa sztucznego. W roku 1868 Wesley Hyat wyprodukował pierwsze bile celuloidowe, które były o wiele trwalsze, oraz odporne na odkształcenia niż kule z kości słoniowej. Bile, których używa się obecnie do gry w snookera wykonane są z utwardzonego tworzywa sztucznego, który zawiera dodatek żywicy syntetycznej, co sprawia, że są one trwałe, a dzięki swojej sprężystości i dobremu wyważeniu, toczą się tam gdzie chce gracz. Do gry w snookera, zawodnicy używają specjalnych kijów, jedno- lub dwuczęściowych. Kije dwuczęściowe są dostępne w dwóch wersjach: dzielonych w ½ długości lub w ¾ . Drewno jakiego używa się do ich produkcji jest przygotowywane w specjalnych warunkach. Suszenie drewna, które ma być użyte do wykonania kija do snookera trwa nawet cały rok. Istnieje cała złożona technologia produkcji takich kijów. Kij składa się z górnej części- szczytówki, która zakończona jest tulejką tak zwaną ferullą, która zrobiona jest z wysokogatunkowego tworzywa sztucznego. Ferulla ma za zadanie chronić kij przed rozszczepieniem, podczas silnych uderzeń kija w bilę. Jest ona toczona i frezowana, lub gwintuje żeby jej połączenie ze szczytówką było jak najbardziej spójne. Kolejnym elementem kija do snookera jest tip- jest to ta część, która jest nacierana kredą przed uderzeniem w bilę, w celu uniknięcia poślizgu. Tipy zazwyczaj wykonywane są ze skóry naturalnej, a ich szerokość wynosi do 9,5 mm, co sprawia, że są one o wiele węższe niż te stosowane w kijach bilardowych. Część dolna kija, ta którą trzyma gracz, czyli uchwyt owijana jest specjalnym- antypoślizgowym, rodzajem nici np.: nić irlandzka. Kije są też często bogato zdobione kamieniami szlachetnymi oraz masą perłową i ebonitem. Kije te mogą ważyć od 18 do 21 uncji (1 uncja= 28,35 grama), zaś długość, którą można regulować od 145 do 147 cm.

Na początku kariery Davis był przede wszystkim bilardzistą; zawodową grą w bilard zajmował się od roku 1919, debiut Davisa miał miejsce w roku 1922 na Mistrzostwach Świata w bilardzie, jednak przegrał tam Tomem Newmanem. Piętnastokrotny zdobywca tytułu Mistrza Świata w snookerze, wybitny snookerzysta, angielski, który jest do dzisiaj wzorem, dla zawodników snookera. Pierwszy raz zdobył ten tytuł, podczas pierwszych Mistrzostw Świata, które to odbyły się w roku 1927, których to był współorganizatorem. Bronił tytułu, aż do 1946 roku. Najbliższy tego, by odebrać mu tytuł, okazał się jego młodszy brat Fred, podczas finału w roku 1940. Davis jest pierwszym zawodnikiem, który uzyskał wynik stu punktów przy jednym podejściu do stołu (Break), stało się to po raz pierwszy w roku 1928. Taki wynik, ten niewątpliwie najwybitniejszy snookerzysta uzyskał w swojej karierze, aż 687 razy. Breaka maksymalnego, czyli liczącego 147 punktów wbił w 1955 roku. W jego rozgrywce z Johnem Pulmanem w 1962, jego stu- punktowy break, był breakiem historycznym, ponieważ jako pierwszy zarejestrowany został przez kamery telewizyjne. Starty w Mistrzostwach Świata, w snookerze Davis, zakończył w roku 1946, pozostając w ten sposób niepokonanym mistrzem, którego rekord, w ilości zdobytych tytułów Mistrza Świata jest bardzo trudny do pobicia. Karierę zawodową oficjalnie zawiesił, jednak dopiero w 1964 roku, chociaż wciąż interesował się snookerem, obserwując karierę młodszego brata. Obserwując w 1978 roku występ Freda- swojego młodszego brata, w półfinale Mistrzostw Świata, Davis słabnie, a wkrótce potem umiera w wieku 77 lat. Jego wielka kariera, do dzisiejszego dnia fascynuje i inspiruje młodych graczy w snookera.
Oprócz tytułów Mistrza Świata w snookerze, zdobywał również czterokrotnie w latach 1928-30 i 1932 tytuł Mistrza Świata zawodowych graczy w bilard. W 1963 roku, Joe Davis, został uhonorowany Orderem Imperium Brytyjskiego, za wybitne osiągnięcia w sporcie.

Środowisko snookera do niedawna było zdominowane przez mężczyzn, zarówno jeśli chodzi, o zawodników jak i sędziów. W końcu jednak, do zacnego grona dżentelmenów dołączyły dwie damy. Miejmy nadzieję, że w przyszłości pojawi się ich więcej, co z pewnością uczyni tą grę jeszcze bardziej atrakcyjną,

Jako pierwsza w szeregi sędziów snookera wstąpiła Michaela Tabb (ur.11.12.67r). W wieku 24 lat Szkotka rozpoczęła przygodę z ósemką angielską, co zaowocowało tym, że dostała się do szkockiej ligi żeńskiej. Największym sukcesem jaki odniosła w swojej karierze bilardzistki to zdobycie tytułu Mistrzyni na żeńskich Mistrzostwach Europy. Po tym wydarzeniu właśnie Michaela, zrezygnowała z kariery gracza na rzecz sędziowania. W latach 1997- 2001 sędziowała rozgrywki bilardowe, ale już wtedy zdobyła wielką popularność, a stało się to za sprawą jej wzbudzających kontrowersje, decyzje. Często, aby sprawdzić słuszność decyzji podjętych przez Tabb, odtwarzano sędziowane przez Nią sytuacje w zwolnionym tempie. Sędziowanie snookera ta szkocka sędzia rozpoczęła w roku 2001, a pierwszy prestiżowy pojedynek jaki sędziowała stoczyli Ken Doherty z Jamesem Wattaną w czasie turnieju Welsh Open w roku 2002. Już w następnym roku, dołączyła do elity sędziowskiej, biorąc udział w Mistrzostwach Świata, sędziując mecz Marka Kinga kontra Drew Henry. Została pierwszą kobietą jaka sędziowała finał w turnieju rankingowym, podczas Welsh Open 18 lutego 2007 roku.

Drugą damą w talii asów, snookera jest Irlandka, Patricia Murphy ( ur. 1981 roku). Sędzia ta debiutowała w roku 2004. Sędziuje ona mecze fazy eliminacyjnej turniejów rankingowych, po raz pierwszy miało to miejsce w roku 2005 podczas UK Championship. Swój pierwszy występ w obecności kamer telewizyjnych zaliczyła podczas juniorskiego Pot Black ‘05. Wraz z sędziami Janem Verhaasem i Michaelą Tab, prowadzi rozgrywki World Series of Snooker, to właśnie podczas tego cyklu w roku 2008 sędziowała , pierwszy w swojej karierze sędziowskiej, mecz finałowy seniorów, a był to pojedynek: Ding Junhui kontra Ken Doherty, który odbył się w Warszawie.

Swoją karierę zawodową ten Szkocki gracz rozpoczął w 1992 roku , w wieku 17 lat. Pierwsze znaczące zwycięstwo odniósł w roku 1994, zwyciężając w rozgrywce finałowej Grand Prix Dave’a Harolda 9-6. W sezonie 1994/95 zwyciężał trzykrotnie: Grand Prix (‘94r), British Open w 1995, a także w tym samym roku- International Open. Żaden nastolatek, nie osiągnął takich sukcesów w snookerze. Jego kariera przebiegała dynamicznie, aż do roku 2001 kiedy to zauważyć dał się spadek formy Higginsa, a stało się to za przyczyną prozaiczną, otóż rok wcześniej John ożenił się i właśnie w roku 2001 został pierwszy raz ojcem, co wpłynęło na mniejszą częstotliwość treningów. Dopiero po trzech latach, w roku 2004 Szkot wygrywa po raz czwarty w swojej dotychczasowej karierze turniej British Open. Poprzednie zwycięstwa, już po pierwszej wygrane w roku 1995 to w 1998 zwycięstwo nad Stephenemendry 9-7, oraz w roku 2001 zwyciężając w meczu finałowym Ronnie O’Sullvan’a 9-6. Zwyżka formy jaką od tego czasu można zaobserwować przekłada się ilość odnoszonych zwycięstw Szkota. Wbrew opinii sceptyków, zawodnik nadal odnosi sukcesy na arenie światowego snookera. Trzykrotny Mistrz Świata: 1998, 2007 oraz 2009. Czterokrotny triumfator turnieju Grand Prix, oraz British Open, także dwukrotnie zwyciężał takie turnieje jak International Open(‘95;’96), German Open ( ‘95;’97), UK Championship (‘98; 2000). W sumie do czasu obecnego odniósł zwycięstwo w 21 turniejach rankingowych. Na swoim koncie Czarodziej z Wishaw ma również wiele zwycięstw w turniejach, które nie są zaliczane do rankingowych takich jak: The Masters czy Premier League Snooker. Do znaczących sukcesów Johna należy tez zaliczyć zwycięstwa w turnieju drużynowym Puchar Narodów (1996,2001) Ostatnim jak do tej pory zwycięskim turniejem był rozegrany niedawno Welsh Open, w którego finale Higgins spotkał się z Ali’m Carterem zwyciężając go 9-4. Tym zwycięstwem John, udowodnił, że wciąż jest zawodnikiem, z którym trzeba się liczyć w drodze do zwycięstwa.