Snooker

Na początku kariery Davis był przede wszystkim bilardzistą; zawodową grą w bilard zajmował się od roku 1919, debiut Davisa miał miejsce w roku 1922 na Mistrzostwach Świata w bilardzie, jednak przegrał tam Tomem Newmanem. Piętnastokrotny zdobywca tytułu Mistrza Świata w snookerze, wybitny snookerzysta, angielski, który jest do dzisiaj wzorem, dla zawodników snookera. Pierwszy raz zdobył ten tytuł, podczas pierwszych Mistrzostw Świata, które to odbyły się w roku 1927, których to był współorganizatorem. Bronił tytułu, aż do 1946 roku. Najbliższy tego, by odebrać mu tytuł, okazał się jego młodszy brat Fred, podczas finału w roku 1940. Davis jest pierwszym zawodnikiem, który uzyskał wynik stu punktów przy jednym podejściu do stołu (Break), stało się to po raz pierwszy w roku 1928. Taki wynik, ten niewątpliwie najwybitniejszy snookerzysta uzyskał w swojej karierze, aż 687 razy. Breaka maksymalnego, czyli liczącego 147 punktów wbił w 1955 roku. W jego rozgrywce z Johnem Pulmanem w 1962, jego stu- punktowy break, był breakiem historycznym, ponieważ jako pierwszy zarejestrowany został przez kamery telewizyjne. Starty w Mistrzostwach Świata, w snookerze Davis, zakończył w roku 1946, pozostając w ten sposób niepokonanym mistrzem, którego rekord, w ilości zdobytych tytułów Mistrza Świata jest bardzo trudny do pobicia. Karierę zawodową oficjalnie zawiesił, jednak dopiero w 1964 roku, chociaż wciąż interesował się snookerem, obserwując karierę młodszego brata. Obserwując w 1978 roku występ Freda- swojego młodszego brata, w półfinale Mistrzostw Świata, Davis słabnie, a wkrótce potem umiera w wieku 77 lat. Jego wielka kariera, do dzisiejszego dnia fascynuje i inspiruje młodych graczy w snookera.
Oprócz tytułów Mistrza Świata w snookerze, zdobywał również czterokrotnie w latach 1928-30 i 1932 tytuł Mistrza Świata zawodowych graczy w bilard. W 1963 roku, Joe Davis, został uhonorowany Orderem Imperium Brytyjskiego, za wybitne osiągnięcia w sporcie.

Frejm (frame) to pojęcie oznaczające w snookerze czas od rozpoczęcia pierwszego zagrania, gdy na stole są jeszcze wszystkie bile, a zakończony może być poprzez: poddanie przez przeciwnika; poinformowaniu przez rozgrywającego, że jego przewaga jest ponad siedmiopunktowa, a na stole została tylko czarna bila; zakończenie, zgodnie z przepisami przez sędziego; faul, lub wbicie w chwili kiedy na stole jest tylko czarna bila. Mecz (game) jest to nazwa określonej liczby freamów.
Rozgrywka, czyli Match w jej skład wchodzą mecze.

Bile- Balls to piętnaście czerwonych, oraz sześć kolorowych bil do rozgrywania jak i bila rozgrywająca, czyli bila biała. Rozgrywający, czyli Striker- jest to określenie zawodnika, który w danej chwili rozgrywa i jest nim dopóki sędzia nie zdecyduje, o zakończeniu jego podejścia.

Zagranie- Stroke rozpoczyna się, kiedy rozgrywający uderzy biała bilę. Prawidłowym jest wtedy, jeśli wykonane jest zgodnie z zasadami. Zagranie nie może być uznane za zakończone jeśli któraś z bil jest w ruchu. Istnieją dwa rodzaje zagrań: bezpośrednie, kiedy to bila biała trafia w inną nie dotykając bandy, oraz pośrednie kiedy to biała bila zanim trafi właściwą bilę ma kontakt z bandą stołu.

Pot- Wbicie to termin jakim określa się umieszczenie bili w kieszeni. Break to z kolei określenie na sumę punktów zdobytych przy jednym podejściu do stołu. Ball in Play- „bila w grze” zwrotem tym sędzia informuje, że bila biała lub wbita kolorowa znajduje się na stole.

Nominated Ball czyli inaczej bila deklarowana to bila, którą rozgrywający zamierza umieścić w kieszeni jednym uderzeniem, co deklaruje sędziemu, lub na życzenie sędziego, który sam wskazuję zawodnikowi rzeczoną bilę.
Za faul uważa się każde niezgodne z przepisami gry zagranie, lub zachowanie zawodnika. Snooker- nazwa ta określa taktyczne zagranie, które poprzez specyficzne rozstawienie bil uniemożliwia przeciwnikowi prawidłowe zagranie.

Push Stroke, czyli Pchnięcie- zdarzenie określane w ten sposób ma miejsce, kiedy końcówka kija dotyka białej bili jeśli, biała ma kontakt z inną bilą lub też kiedy to biała bila jest w ruchu.

Hendry, to bez wątpienia najbardziej utalentowany gracz ze Szkocji, liczba wygranych turniejów rankingowych, mówi sama za siebie, a jest ich 36. Za początek jego wielkiej kariery w grze w snookera, uważać można już rok 1983, kiedy to w wieku 14 lat wygrał on Mistrzostwo Szkocji U-16, oraz pojawia się na Junior Pot Black. Karierę zawodowego snookerzysty Hendry rozpoczął w roku 1986, jednocześnie stając się najmłodszym zawodowym graczem w snookera w całej jego dotychczasowej historii. Lista zwycięskich turniejów, oraz rekordów, jakie ma swoim koncie ten wybitny, szkocki snookerzysta jest doprawdy imponująca. W sezonie 1988/89, choć nie zwyciężył żadnego turnieju rankingowego, kończy się dla Hendrego osiągnięciem trzeciej pozycji w światowym rankingu zawodowych graczy w snookera. Z kolei sezon następny, czyli 1989/90, jest dla niego pasmem zwycięstw, zdobywa takie tytuły mistrzowskie w w takich turniejach: UK Championship, Dubai Classic, Scottish Masters oraz Wembley Masters, a także zwycięstwo w turnieju Asian Open. Niejako ukoronowaniem tak wspaniałego sezonu i nieprzerwanego pasma zwycięstw, Hendry pokonuje w finale Mistrzostw Świata Jimmy’ego White’a, stając się najmłodszym w historii światowego snookera zdobywcą tego prestiżowego tytułu. Miał wtedy 21 lat i 106 dni. Był to zaledwie piąty, zawodowy sezon tego gracza.

Styl gry tego gracza charakteryzuje się agresywnością i odwagą wbijania nawet bardzo trudnych bil. To właśnie Stephen Hendry rozpowszechnił budowę „breaków na niebieskiej”. Do najbardzie spektakularnych rekordów tego Szkota należą: najwięcej sezonów na czele światowej czołówki- 9; największa ilość zwycięskich turniejów rankingowych- 36; najwięcej zwycięstw w The Masters- 6 z czego pięć razy z rzędu. Uzyskał najwięcej stu- punktowych breaków, bo aż ponad 700 w czym prześcignął nawet Joe Davisa. Jest pierwszym zawodnikiem, który zdobył 147- punktowego, maksymalnego breaka jakiego można zdobyć, w decydującej rozgrywce meczu (rok 1997- finał turnieju Liverpool Victoria Charity Challenge).