Snooker

Turnieje w snookerze nie jest ich wiele ale oczywiście są mistrzostwa Świata itp. A o to charakterystyka tych zawodów: Co rok Światowa Federacja Snookera przedstawia kalendarz turniejów na obecny sezon.. Znane nam są dwie formy turniejów są to turnieje rankingowe i nie rankingowe. W turniejach rankingowych obowiązuje rozstawienie zgodne z listą rankingową na dany sezon. W każdym turnieju rankingowym zawodnicy zdobywają punkty, które są brane pod uwagę przy ustalaniu listy rankingowej na następny sezon. Najważniejszym turniejem rankingowym są Mistrzostwa Świata w snooker. Turnieje nie rankingowe mają formę “zaproszeniowych”. Ich wspólną cechą jest to, że ich wyniki nie wpływają na kształt listy rankingowej. Przykładem turnieju tego typu jest masters, w którym występuje 16 zawodników (14 wg kolejności zajmowanej na liście rankingowej oraz dwie osoby wyłonione w eliminacjach). Więc jak sami widzicie drodzy czytelnicy turniejów nie ma za wiele. Jednak gracze na pewno nie narzekają na brak wolnego czasu ponieważ poświęcają go treningowi.

Najlepszym zawodnikiem, graczem snookera jest Ronald Antonio O’Sullivan 35-letni Brytyjczyk ok. kilku lat nie ma sobie równych nic dziwnego człowiek z taką techniką nigdy się nie myli. Prawdopodobnie lepszego gracza niż O’Sullivan nie będzie jest wiele spekulacji jakim trafem jest tak stabilnym zawodnikiem przez tyle lat co robi aby nie tracić formy, są to pytania najczęściej zadawane przez prasę, media, lub innych graczy czy też trenerów. Ronald urodził się 5 stycznia 1975 roku w Wordsley. Od 1992 roku można było oglądać tego wspaniałego zawodnika na arenach międzynarodowych. Jest on trzykrotnym mistrzem świata w roku 2001, 2004 i 2008. Jeżeli chodzi o najpopularniejszy z turniejów to O’Sullivan wygrał go 4 razy. Przychylam się do decyzji większości ludzi, że Rony jest ekspertem w swoim fachu najlepszy z najlepszych. Na występy O’Sallivana patrzy się z ogromną przyjemnością. Zarówno tak jak w innych dyscyplinach mamy faworytów tak i w snookerze mamy mistrza nad mistrzami. Natomiast każdy kiedyś musi zejść ze sceny i to jest piękne.

Środowisko snookera do niedawna było zdominowane przez mężczyzn, zarówno jeśli chodzi, o zawodników jak i sędziów. W końcu jednak, do zacnego grona dżentelmenów dołączyły dwie damy. Miejmy nadzieję, że w przyszłości pojawi się ich więcej, co z pewnością uczyni tą grę jeszcze bardziej atrakcyjną,

Jako pierwsza w szeregi sędziów snookera wstąpiła Michaela Tabb (ur.11.12.67r). W wieku 24 lat Szkotka rozpoczęła przygodę z ósemką angielską, co zaowocowało tym, że dostała się do szkockiej ligi żeńskiej. Największym sukcesem jaki odniosła w swojej karierze bilardzistki to zdobycie tytułu Mistrzyni na żeńskich Mistrzostwach Europy. Po tym wydarzeniu właśnie Michaela, zrezygnowała z kariery gracza na rzecz sędziowania. W latach 1997- 2001 sędziowała rozgrywki bilardowe, ale już wtedy zdobyła wielką popularność, a stało się to za sprawą jej wzbudzających kontrowersje, decyzje. Często, aby sprawdzić słuszność decyzji podjętych przez Tabb, odtwarzano sędziowane przez Nią sytuacje w zwolnionym tempie. Sędziowanie snookera ta szkocka sędzia rozpoczęła w roku 2001, a pierwszy prestiżowy pojedynek jaki sędziowała stoczyli Ken Doherty z Jamesem Wattaną w czasie turnieju Welsh Open w roku 2002. Już w następnym roku, dołączyła do elity sędziowskiej, biorąc udział w Mistrzostwach Świata, sędziując mecz Marka Kinga kontra Drew Henry. Została pierwszą kobietą jaka sędziowała finał w turnieju rankingowym, podczas Welsh Open 18 lutego 2007 roku.

Drugą damą w talii asów, snookera jest Irlandka, Patricia Murphy ( ur. 1981 roku). Sędzia ta debiutowała w roku 2004. Sędziuje ona mecze fazy eliminacyjnej turniejów rankingowych, po raz pierwszy miało to miejsce w roku 2005 podczas UK Championship. Swój pierwszy występ w obecności kamer telewizyjnych zaliczyła podczas juniorskiego Pot Black ‘05. Wraz z sędziami Janem Verhaasem i Michaelą Tab, prowadzi rozgrywki World Series of Snooker, to właśnie podczas tego cyklu w roku 2008 sędziowała , pierwszy w swojej karierze sędziowskiej, mecz finałowy seniorów, a był to pojedynek: Ding Junhui kontra Ken Doherty, który odbył się w Warszawie.

Ten turniej, choć nie zaliczany do rankingu ma taki sam prestiż wśród zawodników co Mistrzostwa Świata, a jeśli chodzi o opłacalność plasuje się zaraz za nimi. Jest to turniej zaproszeniowy, bierze w nim udział osiemnastu zawodników. Pierwsza czternastka z rankingu światowego jest zapraszana do niego niejako z urzędu. Organizatorzy dysponują dodatkowo dwiema „dzikimi kartami”, o pierwszą z nich zawodnicy z dalszych miejsc w rankingu walczą podczas specjalnego turnieju kwalifikacyjnym. Natomiast druga dzika karta jest przyznawana według uznania organizatorów turnieju. Obaj posiadacze dzikich kart toczą pojedynki z graczem z piętnastym i szesnastym miejscem w rankingu światowym snookera. Po raz pierwszy turniej The Masters, zorganizowany został w Londynie, w roku 1975. Wtedy to gracze otrzymywali imienne zaproszenia do wzięcia w nim udziału. Wówczas podczas finału spotkali się John Spencer z Rayem Reardonem. Rozgrywkę tą rozstrzygnęła dopiero dogrywka na czarnej bili, a zakończyła się ona zwycięstwem Johna Spencera.
Sponsorem Masters była, aż do 2003 roku firma Benson & Hedges, kiedy to właśnie w tym roku na Wyspach Brytyjskich wprowadzono zaostrzenia prawne w reklamie wyrobów tytoniowych, co sprawiło, że w 2004 roku turniej ten nie miał sponsora.
Pula nagród The Masters wynosi 486,000 funtów szterlingów.
Zwycięzca turnieju otrzymuje 150 tysięcy funtów, gracz który odpada w finale 75 tysięcy. Za najwyższy break gracz, który taki ustanowi otrzymuje 10 tysięcy funtów. Turniej Masters jest najdłużej trwającym turniejem, oprócz Mistrzostw Świata.
W tym sezonie turniej zwyciężył Mark Selby, który pokonał swojego rywala Ronnie O’Sulivanna dopiero w ostatniej partii całej rozgrywki. Finał zeszłorocznego turnieju The Masters, również został rozegrany przez tych dwóch angielskich snookerzystów, z tym, że wówczas wygrał tegoroczny przegrany. Można więc potraktować wynik tegorocznego finału The Masters, jako swoistą grę rewanżową Marka Selbiego, o zaciętości gry i klasie zawodników świadczyć może sam fakt, iż podczas tego finału padło, aż pięć stu-punktowych breaków.

Mistrzostwa Świata, to jak sama nazwa wskazuje najważniejszy w Świecie, snookera zawodowego turniej rankingowy. Pierwszy finał MŚ Snookera odbył się w 1927 roku, wtedy właśnie swój pierwszy tytuł Mistrza Świata zdobył Joe Davis, który pokonał 20-11 Toma Denisa. Joe Davis, zdominował ten turniej wygrywając go piętnaście razy z rzędu, przez co stał się rekordzistą w ilości posiadanych tytułów Mistrza Świata. Rekordzistą Mistrzostw Świata Snookera, jeśli chodzi, o wiek został Stephen Hendry, który zdobył tytuł Mistrzowski 29 kwietnia 1990 roku, mając zaledwie dwadzieścia jeden lat i sto sześć dni, przez co stał się najmłodszym zdobywcą tego prestiżowego tytułu. Pokonał wtedy Jimmy White 18-12, Hendry zdobył w sumie tytuł Mistrza Świata siedmiokrotnie, co świadczy o wysokiej klasie tego zawodnika. Pula nagród tego turnieju wynosi w sumie 1 111 000 funtów co rozkłada się następująco: zdobywca tytułu Mistrza Świata otrzymuje 250,000 funtów, tzw. Runner- UP, czyli zdobywca drugiego miejsca w turnieju Mistrzostw Świata otrzymuje 125.000 funtów, zawodnik, który opada w półfinale 52.000 funtów, za dojście do ćwierćfinału Mistrzostw Świata zawodnik otrzymuje 24.500 funtów. Są również gratyfikacje pieniężne za różnego rodzaju rekordy, padające w trakcie trwania Mistrzostw Świata np.: najwyższy Break, czyli ilość zdobytych punktów w jednym podejściu, w czasie antenowym, zawodnik otrzymuje nagrodę w wysokości 147 tysięcy funtów. Oczywiście startując w tych zawodach, gracze z pewnością nie myślą, o zdobywaniu nagród pieniężnych, ale tych bardziej dla nich znaczących, czyli uznanie w międzynarodowym środowisku, zawodowych graczy snookera. Turnieje Mistrzostw Świata w snookerze od roku 1976 odbywają się w Crucible Theatre w Sheffield. Mieści się on w pięknym, zabytkowym budynku, który zaprojektowała architekt Tanya Moiseiwitsch. Główna scena teatru może pomieścić nawet 980 osób. Wspaniała oprawa, fantastycznego widowiska, w którym biorą udział prawdziwi dżentelmeni snookera.