Snooker

Ten turniej, choć nie zaliczany do rankingu ma taki sam prestiż wśród zawodników co Mistrzostwa Świata, a jeśli chodzi o opłacalność plasuje się zaraz za nimi. Jest to turniej zaproszeniowy, bierze w nim udział osiemnastu zawodników. Pierwsza czternastka z rankingu światowego jest zapraszana do niego niejako z urzędu. Organizatorzy dysponują dodatkowo dwiema „dzikimi kartami”, o pierwszą z nich zawodnicy z dalszych miejsc w rankingu walczą podczas specjalnego turnieju kwalifikacyjnym. Natomiast druga dzika karta jest przyznawana według uznania organizatorów turnieju. Obaj posiadacze dzikich kart toczą pojedynki z graczem z piętnastym i szesnastym miejscem w rankingu światowym snookera. Po raz pierwszy turniej The Masters, zorganizowany został w Londynie, w roku 1975. Wtedy to gracze otrzymywali imienne zaproszenia do wzięcia w nim udziału. Wówczas podczas finału spotkali się John Spencer z Rayem Reardonem. Rozgrywkę tą rozstrzygnęła dopiero dogrywka na czarnej bili, a zakończyła się ona zwycięstwem Johna Spencera.
Sponsorem Masters była, aż do 2003 roku firma Benson & Hedges, kiedy to właśnie w tym roku na Wyspach Brytyjskich wprowadzono zaostrzenia prawne w reklamie wyrobów tytoniowych, co sprawiło, że w 2004 roku turniej ten nie miał sponsora.
Pula nagród The Masters wynosi 486,000 funtów szterlingów.
Zwycięzca turnieju otrzymuje 150 tysięcy funtów, gracz który odpada w finale 75 tysięcy. Za najwyższy break gracz, który taki ustanowi otrzymuje 10 tysięcy funtów. Turniej Masters jest najdłużej trwającym turniejem, oprócz Mistrzostw Świata.
W tym sezonie turniej zwyciężył Mark Selby, który pokonał swojego rywala Ronnie O’Sulivanna dopiero w ostatniej partii całej rozgrywki. Finał zeszłorocznego turnieju The Masters, również został rozegrany przez tych dwóch angielskich snookerzystów, z tym, że wówczas wygrał tegoroczny przegrany. Można więc potraktować wynik tegorocznego finału The Masters, jako swoistą grę rewanżową Marka Selbiego, o zaciętości gry i klasie zawodników świadczyć może sam fakt, iż podczas tego finału padło, aż pięć stu-punktowych breaków.

Gra powstała w 1875 roku w Indiach. Samą nazwę gry: „Snooker” stworzył pułkownik angielski sir Nevill Chamberlain. Gra szybko się stała bardzo popularna wśród żołnierzy brytyjskich, którzy stacjonowali w Indiach, w początkowej fazie rozwijania się gry, używano tylko piętnastu czerwonych i jednej czarnej bili. Pierwsze kolorowe bile(żółta, zielona i różowa) dodali właśnie jeszcze w Indiach pierwsi, brytyjscy gracze w snookera, którymi byli żołnierze. Snookerami, nazywano młodych niedoświadczonych żołnierzy i to prawdopodobnie tak nazwał jednego z graczy pułkownik Chamberlain, kiedy to podczas gry ten nie wbił bili do kieszeni, tworząc w ten sposób nazwę dla nowej gry bilardowej. Pierwsze reguły, oraz zasady tej gry zostały spisane w 1882 roku. Popularność snookera rosła dzięki aktywnemu promowaniu jej przez sir Chamberlaina, aż wraz z żołnierzami dotarła na Wyspy Brytyjskie. Jednak brytyjska organizacja The Billiards Association, uznała snookera jako nową grę bilardową dopiero w roku 1900. Ta decyzja sprawiła, że snooker w bardzo krótkim czasie zajął miejsce tak popularnego wcześniej bilarda angielskiego.

Partie snookera rozgrywane są przy specjalnych stołach, których wymiary są ściśle określone: długość stołu wynosi ok. 12 stóp (12 ft=3.65 m), jego wysokość mierzy się od 85,1 cm do 87,6. Materiał z jakiego jest wykonany również nie może być przypadkowy, rama (tzw: korona) stołu zazwyczaj wykonana jest z drewna mahoniowego, jesionowego lub dębu. Kieszenie, do których wpadają bile wykonywane są ze skóry,a ich wloty są znacznie węższe niż wloty kieszeń bilardowych. Do wykonania płyty stołu, która jest obciągana zazwyczaj suknem, w kolorze zielonym może być użyte twarde drewno lub kamień. Blat, natomiast robiony jest zawsze z płyty łupkowej, których obecność w konstrukcji sprawia, że taki stół może ważyć nawet 1 300 kilogramów. Bile jakie są używane do gry w snookera, są produkowane z bardzo wytrzymałego tworzywa sztucznego, który zawiera dodatek żywicy syntetycznej, a ich średnica wynosi +/- 0,05 mm: 52,4 mm.

Mistrzostwa Świata, to jak sama nazwa wskazuje najważniejszy w Świecie, snookera zawodowego turniej rankingowy. Pierwszy finał MŚ Snookera odbył się w 1927 roku, wtedy właśnie swój pierwszy tytuł Mistrza Świata zdobył Joe Davis, który pokonał 20-11 Toma Denisa. Joe Davis, zdominował ten turniej wygrywając go piętnaście razy z rzędu, przez co stał się rekordzistą w ilości posiadanych tytułów Mistrza Świata. Rekordzistą Mistrzostw Świata Snookera, jeśli chodzi, o wiek został Stephen Hendry, który zdobył tytuł Mistrzowski 29 kwietnia 1990 roku, mając zaledwie dwadzieścia jeden lat i sto sześć dni, przez co stał się najmłodszym zdobywcą tego prestiżowego tytułu. Pokonał wtedy Jimmy White 18-12, Hendry zdobył w sumie tytuł Mistrza Świata siedmiokrotnie, co świadczy o wysokiej klasie tego zawodnika. Pula nagród tego turnieju wynosi w sumie 1 111 000 funtów co rozkłada się następująco: zdobywca tytułu Mistrza Świata otrzymuje 250,000 funtów, tzw. Runner- UP, czyli zdobywca drugiego miejsca w turnieju Mistrzostw Świata otrzymuje 125.000 funtów, zawodnik, który opada w półfinale 52.000 funtów, za dojście do ćwierćfinału Mistrzostw Świata zawodnik otrzymuje 24.500 funtów. Są również gratyfikacje pieniężne za różnego rodzaju rekordy, padające w trakcie trwania Mistrzostw Świata np.: najwyższy Break, czyli ilość zdobytych punktów w jednym podejściu, w czasie antenowym, zawodnik otrzymuje nagrodę w wysokości 147 tysięcy funtów. Oczywiście startując w tych zawodach, gracze z pewnością nie myślą, o zdobywaniu nagród pieniężnych, ale tych bardziej dla nich znaczących, czyli uznanie w międzynarodowym środowisku, zawodowych graczy snookera. Turnieje Mistrzostw Świata w snookerze od roku 1976 odbywają się w Crucible Theatre w Sheffield. Mieści się on w pięknym, zabytkowym budynku, który zaprojektowała architekt Tanya Moiseiwitsch. Główna scena teatru może pomieścić nawet 980 osób. Wspaniała oprawa, fantastycznego widowiska, w którym biorą udział prawdziwi dżentelmeni snookera.

Hendry, to bez wątpienia najbardziej utalentowany gracz ze Szkocji, liczba wygranych turniejów rankingowych, mówi sama za siebie, a jest ich 36. Za początek jego wielkiej kariery w grze w snookera, uważać można już rok 1983, kiedy to w wieku 14 lat wygrał on Mistrzostwo Szkocji U-16, oraz pojawia się na Junior Pot Black. Karierę zawodowego snookerzysty Hendry rozpoczął w roku 1986, jednocześnie stając się najmłodszym zawodowym graczem w snookera w całej jego dotychczasowej historii. Lista zwycięskich turniejów, oraz rekordów, jakie ma swoim koncie ten wybitny, szkocki snookerzysta jest doprawdy imponująca. W sezonie 1988/89, choć nie zwyciężył żadnego turnieju rankingowego, kończy się dla Hendrego osiągnięciem trzeciej pozycji w światowym rankingu zawodowych graczy w snookera. Z kolei sezon następny, czyli 1989/90, jest dla niego pasmem zwycięstw, zdobywa takie tytuły mistrzowskie w w takich turniejach: UK Championship, Dubai Classic, Scottish Masters oraz Wembley Masters, a także zwycięstwo w turnieju Asian Open. Niejako ukoronowaniem tak wspaniałego sezonu i nieprzerwanego pasma zwycięstw, Hendry pokonuje w finale Mistrzostw Świata Jimmy’ego White’a, stając się najmłodszym w historii światowego snookera zdobywcą tego prestiżowego tytułu. Miał wtedy 21 lat i 106 dni. Był to zaledwie piąty, zawodowy sezon tego gracza.

Styl gry tego gracza charakteryzuje się agresywnością i odwagą wbijania nawet bardzo trudnych bil. To właśnie Stephen Hendry rozpowszechnił budowę „breaków na niebieskiej”. Do najbardzie spektakularnych rekordów tego Szkota należą: najwięcej sezonów na czele światowej czołówki- 9; największa ilość zwycięskich turniejów rankingowych- 36; najwięcej zwycięstw w The Masters- 6 z czego pięć razy z rzędu. Uzyskał najwięcej stu- punktowych breaków, bo aż ponad 700 w czym prześcignął nawet Joe Davisa. Jest pierwszym zawodnikiem, który zdobył 147- punktowego, maksymalnego breaka jakiego można zdobyć, w decydującej rozgrywce meczu (rok 1997- finał turnieju Liverpool Victoria Charity Challenge).