Snooker

Zasady panująca w tej jakże pięknej grze są z goła trudne ale dla kogoś kto przynajmniej kilka razy obejrzał takie starcie jest już o wiele łatwiej pojąć reguły panujące. Spotkania odbywają się na stole do bilardu angielskiego o wymiarach około 3,6 metra na 1,8 metra z sześcioma kieszeniami cztery w rogach oraz dwie znajdujące się w połowie dłuższych band stołu. Nie trudno się domyśleć, że jest dwóch graczy rywalizujących ze sobą. Jeżeli chodzi o zasady gry nie są one dla pierwszy raz oglądającego kibica proste. Na stole są umieszczone dwadzieścia dwie bile. Na stole znajduje się bila: biała, żółta, zielona, brązowa, niebieska, różowa, czarna i zostaje piętnaście bil koloru czerwonego. Bila biała jest bilą rozgrywającą. Sześć bil są nazywane bilami kolorowymi można łatwo się domyślić, że jest to powiązane z ich barwą, kolorem. W trakcie rozbicia bil (bile przed rozbiciem ułożone są w kształcie piramidy) gracz musi uderzyć tak bile białą aby według zasad wbiła inne bile. Na początek gracz musi wbić bile czerwoną która daje 1 punkt następnie należy wbić bile kolorową po wbiciu bili kolorowej ponownie musi wbić bile czerwoną i tak do czasu aż bile czerwone się skończą (po każdym trafieniu bili kolorowej zostaje ona ponownie położona na stole) następnie wbijamy po kolei bile żółta, zielona, brązowa, niebieska, różowa, czarna. można powiedzieć, że są to najważniejsze zasady którymi się zajmowaliśmy. Polecam spróbować zagrać chociaż raz w prawdziwego snookera.
W snookerze również ciekawy jest sprzęt potrzebny do gry przedstawimy dokładną charakterystykę każdego sprzętu. Stół – wymiary pola gry: 11 stóp 8 1 cala x 5 stóp 10 cali (3569 mm x 1778 mm), z tolerancją obu wymiarów +/- 1 cala (+/- 13 mm), wysokość stołu mierzona od podłogi do najwyższej części band (tzw. Korony) wynosi od 2 stóp 9 1 cala do 2 stóp 10 1 cala (851 mm do 876 mm). Waga: około 1300 kg. Rama stołu powinna być wykonana z mahoniu, blat z płyty łupkowej pokrytej wełnianym suknem, najczęściej w kolorze zielonym. Bile – 22, w tym: 15 czerwonych, 6 kolorowych (czarna, różowa, niebieska, brązowa, zielona i żółta). Bile powinny mieć średnicę 52,5 mm, z tolerancją +/- 0,05 mm. Bile powinny mieć jednakową wagę z tolerancją 3 g na komplet. Biała bila rozgrywająca. Kije – kij do snookera może być różnej długości, dostosowany do wzrostu zawodnika, jednak nie może być krótszy niż 3 stopy (914 mm) i nie może odbiegać od ogólnie przyjętych norm i kształtów. Przyrządy pomocnicze – podpórki pod kije (krzyżak, pająk, słoń, zwany też łabędzią szyjką), przedłużki i nasadki. Zawodnik może używać przyrządów będących w wyposażeniu stołu, jak i przyniesionych przez sędziego lub zawodnika.

Zarobki takiego gracza są dla przeciętnego człowieka niewyobrażalnie wielkie. Chociaż inne dyscypliny zarabiają o wiele więcej a nie są aż tak precyzyjnymi dyscyplinami snooker to naprawdę ciężki ale piękny sport. Więc zarobki choć duże to i tak na godziny spędzone na treningach nie odzwierciedlają wylanego potu. Jednak kto nie próbuje ten nie ma każda praca jest ciężka lecz ta wymaga tak jak napisałem niewyobrażalnej perfekcji, opanowania i zdrowego myślenia. Za wygranie UK Championship numer jeden otrzymuje ponad 100tyś. dolarów (funtów). Natomiast w finale Mistrzostw Świata kwota nie jest o wiele większa. Trudno jest obecnie określić ile finalista zarobi ponieważ te stawki co roku się zmieniają (UK Championship) a co cztery lata w MŚ. Więc to naprawdę jak na sportowy świat to bardzo mało. Tak to jest, że człowiek który pracuje ciężej zarabia mniej a ten co zarabia więcej nie musi aż takiej precyzji wkładać w to co robi. Miejmy nadzieje, że to się niebawem zmieni i ludzie a dokładnie snookerzyści będą otrzymywać przyzwoite wynagrodzenie tego im właśnie życzę z całego serca.

Każdy zwykły człowiek zastanawia się jak żyje taka gwiazda więc można powiedzieć, że pieniądze to prawie wszystko możesz mieć za nie bardzo dużo ale prawdziwej miłości i zdrowia nie kupisz. Jednak taki zawodnik żyje sobie w dobytku, dostatku nie martwi się o nic i często zdarza się tak, że pieniądze potrafią zmienić człowieka przeważnie na złe. Domy najlepszej szesnastki snookerzystów wyglądają tak jak w bajce. Pięknie ustrojone z zewnątrz i wewnątrz. Tacy ludzie mają zawsze szczęście wprawie wszystkim. Wracając do naszych domów graczy wielkie posesje przeważnie gdzieś na uboczu tak aby można było odpocząć w takim domu zawsze znajduje się miejsce na zdobyte trofea. Najpiękniejszy jest przeważnie trawnik, ogród wokół takich domów. Snookerzyści charakteryzują się tym, że w domu znajdują się duże okna. W garażu można spotkać wiele nowych samochodów. Ja osobiście nie chciałbym zamienić się z zawodnikiem pieniądze robią z ludzi pazerne hieny najczęściej bez uczuć. To jest przestroga dla wszystkich gdy masz pieniądze tracisz wszystko inne więc nie warto się aż tak przywiązywać do tych dóbr lecz nie można zapomnieć, że są ważne.
Jak wyobrażacie sobie życie sławnego gracza? Czy jest ono usłane rożami? Czy może to istna katusza? Już niebawem wszystko się wyjaśni. Na celownik weźmiemy dzisiaj depczącego po pietach Brytyjczykowi, Szkot Stephen Maguire. Stephen, który przebywa ze swoją partnerką od dłuższego czasu mają razem syna, który nazywa się Finn’an. Jak widać snookerzyści również nie są odporni na choroby. Każdy gracz snookera gra w odpowiednim galowym stroju, rękawiczkach i muszce dlatego gra wygląda jeszcze bardziej na najwyższym poziomie. Natomiast z powodów zdrowotnych omawiany przez nas Stephen może grać bez muszki takie były zalecenia lekarza. Więc jak sami widzicie nie każdy ma szczęście w sporcie i w zdrowiu. Każdy snookerzysta oddaje się przyjemnością nie ważne czy to gra w kasynach oglądanie telewizji. Są to z pozoru normalni ludzie tylko osoby nie znający prawdziwej sytuacji starają się dopisywać swoje sceny, sytuacje. Oczywiście nie wolno pomijać, że człowiek światowego formatu musi być zapraszany a co za tym idzie musi się pojawiać na bankietach, uroczystościach. Pamiętajcie, że nie wszystko co się mówi to prawda. Każdy z nich chciałby być normalnym zwykłym człowiekiem.

Turnieje w snookerze nie jest ich wiele ale oczywiście są mistrzostwa Świata itp. A o to charakterystyka tych zawodów: Co rok Światowa Federacja Snookera przedstawia kalendarz turniejów na obecny sezon.. Znane nam są dwie formy turniejów są to turnieje rankingowe i nie rankingowe. W turniejach rankingowych obowiązuje rozstawienie zgodne z listą rankingową na dany sezon. W każdym turnieju rankingowym zawodnicy zdobywają punkty, które są brane pod uwagę przy ustalaniu listy rankingowej na następny sezon. Najważniejszym turniejem rankingowym są Mistrzostwa Świata w snooker. Turnieje nie rankingowe mają formę “zaproszeniowych”. Ich wspólną cechą jest to, że ich wyniki nie wpływają na kształt listy rankingowej. Przykładem turnieju tego typu jest masters, w którym występuje 16 zawodników (14 wg kolejności zajmowanej na liście rankingowej oraz dwie osoby wyłonione w eliminacjach). Więc jak sami widzicie drodzy czytelnicy turniejów nie ma za wiele. Jednak gracze na pewno nie narzekają na brak wolnego czasu ponieważ poświęcają go treningowi.

Najlepszym zawodnikiem, graczem snookera jest Ronald Antonio O’Sullivan 35-letni Brytyjczyk ok. kilku lat nie ma sobie równych nic dziwnego człowiek z taką techniką nigdy się nie myli. Prawdopodobnie lepszego gracza niż O’Sullivan nie będzie jest wiele spekulacji jakim trafem jest tak stabilnym zawodnikiem przez tyle lat co robi aby nie tracić formy, są to pytania najczęściej zadawane przez prasę, media, lub innych graczy czy też trenerów. Ronald urodził się 5 stycznia 1975 roku w Wordsley. Od 1992 roku można było oglądać tego wspaniałego zawodnika na arenach międzynarodowych. Jest on trzykrotnym mistrzem świata w roku 2001, 2004 i 2008. Jeżeli chodzi o najpopularniejszy z turniejów to O’Sullivan wygrał go 4 razy. Przychylam się do decyzji większości ludzi, że Rony jest ekspertem w swoim fachu najlepszy z najlepszych. Na występy O’Sallivana patrzy się z ogromną przyjemnością. Zarówno tak jak w innych dyscyplinach mamy faworytów tak i w snookerze mamy mistrza nad mistrzami. Natomiast każdy kiedyś musi zejść ze sceny i to jest piękne.

Początkowo grano tylko piętnastoma czerwonymi bilami, oraz jedna czarną, były one wykonane z kości słoniowej, w późniejszym czasie kiedy bil było coraz więcej i wprowadzono zakaz handlu kością słoniową zaczęto produkować je z tworzywa sztucznego. W roku 1868 Wesley Hyat wyprodukował pierwsze bile celuloidowe, które były o wiele trwalsze, oraz odporne na odkształcenia niż kule z kości słoniowej. Bile, których używa się obecnie do gry w snookera wykonane są z utwardzonego tworzywa sztucznego, który zawiera dodatek żywicy syntetycznej, co sprawia, że są one trwałe, a dzięki swojej sprężystości i dobremu wyważeniu, toczą się tam gdzie chce gracz. Do gry w snookera, zawodnicy używają specjalnych kijów, jedno- lub dwuczęściowych. Kije dwuczęściowe są dostępne w dwóch wersjach: dzielonych w ½ długości lub w ¾ . Drewno jakiego używa się do ich produkcji jest przygotowywane w specjalnych warunkach. Suszenie drewna, które ma być użyte do wykonania kija do snookera trwa nawet cały rok. Istnieje cała złożona technologia produkcji takich kijów. Kij składa się z górnej części- szczytówki, która zakończona jest tulejką tak zwaną ferullą, która zrobiona jest z wysokogatunkowego tworzywa sztucznego. Ferulla ma za zadanie chronić kij przed rozszczepieniem, podczas silnych uderzeń kija w bilę. Jest ona toczona i frezowana, lub gwintuje żeby jej połączenie ze szczytówką było jak najbardziej spójne. Kolejnym elementem kija do snookera jest tip- jest to ta część, która jest nacierana kredą przed uderzeniem w bilę, w celu uniknięcia poślizgu. Tipy zazwyczaj wykonywane są ze skóry naturalnej, a ich szerokość wynosi do 9,5 mm, co sprawia, że są one o wiele węższe niż te stosowane w kijach bilardowych. Część dolna kija, ta którą trzyma gracz, czyli uchwyt owijana jest specjalnym- antypoślizgowym, rodzajem nici np.: nić irlandzka. Kije są też często bogato zdobione kamieniami szlachetnymi oraz masą perłową i ebonitem. Kije te mogą ważyć od 18 do 21 uncji (1 uncja= 28,35 grama), zaś długość, którą można regulować od 145 do 147 cm.

Na początku kariery Davis był przede wszystkim bilardzistą; zawodową grą w bilard zajmował się od roku 1919, debiut Davisa miał miejsce w roku 1922 na Mistrzostwach Świata w bilardzie, jednak przegrał tam Tomem Newmanem. Piętnastokrotny zdobywca tytułu Mistrza Świata w snookerze, wybitny snookerzysta, angielski, który jest do dzisiaj wzorem, dla zawodników snookera. Pierwszy raz zdobył ten tytuł, podczas pierwszych Mistrzostw Świata, które to odbyły się w roku 1927, których to był współorganizatorem. Bronił tytułu, aż do 1946 roku. Najbliższy tego, by odebrać mu tytuł, okazał się jego młodszy brat Fred, podczas finału w roku 1940. Davis jest pierwszym zawodnikiem, który uzyskał wynik stu punktów przy jednym podejściu do stołu (Break), stało się to po raz pierwszy w roku 1928. Taki wynik, ten niewątpliwie najwybitniejszy snookerzysta uzyskał w swojej karierze, aż 687 razy. Breaka maksymalnego, czyli liczącego 147 punktów wbił w 1955 roku. W jego rozgrywce z Johnem Pulmanem w 1962, jego stu- punktowy break, był breakiem historycznym, ponieważ jako pierwszy zarejestrowany został przez kamery telewizyjne. Starty w Mistrzostwach Świata, w snookerze Davis, zakończył w roku 1946, pozostając w ten sposób niepokonanym mistrzem, którego rekord, w ilości zdobytych tytułów Mistrza Świata jest bardzo trudny do pobicia. Karierę zawodową oficjalnie zawiesił, jednak dopiero w 1964 roku, chociaż wciąż interesował się snookerem, obserwując karierę młodszego brata. Obserwując w 1978 roku występ Freda- swojego młodszego brata, w półfinale Mistrzostw Świata, Davis słabnie, a wkrótce potem umiera w wieku 77 lat. Jego wielka kariera, do dzisiejszego dnia fascynuje i inspiruje młodych graczy w snookera.
Oprócz tytułów Mistrza Świata w snookerze, zdobywał również czterokrotnie w latach 1928-30 i 1932 tytuł Mistrza Świata zawodowych graczy w bilard. W 1963 roku, Joe Davis, został uhonorowany Orderem Imperium Brytyjskiego, za wybitne osiągnięcia w sporcie.